Büyümek anı biriktirmek değil miydi?
Büyüdüm.
Ama hiç anı biriktiremedim.
Nefes alamıyorum
Gururumun kıymıkları batıyor.
Gün geçtikçe biraz daha eziliyorum hayata.
Biraz daha kırılıyor cesaretim.
Hani gün geçtikçe büyüyorduk?
Büyümüyor,
hayatın üstünlüğü karşısında büyülenerek;
cesaretimi,
hırsımı,
aşkımı kaybediyorum.
Anneme en çok kızdığım şeyi
“elalem ne der”i aklıma kazımaya kendime görev ediniyorum.
Bağıra çağıra söylemem gereken şeyleri içime gömüyor,
Susmam gerekenleri çığlık çığlığa anlatıyorum.
Büyümüyor, köreliyorum.
Sevgimi çok kişiye azar azar değil,
Bir avuç insana tonlarca yüklüyorum.
Fakat bunu da içime bastırıyor.
Kıymıklarıma kıymık ekliyorum.
Annemi daha sık anlıyor
Sessizleşiyorum.
Dedim ya;
büyümüyor, köreliyorum.
Keskin çizgilerimi yavaş yavaş siliyor,
bana benzeyenlerden kaçmıyor,
kendimi görüyorum.
Kedi gibi indirmediğim kuyruğum yüzünden
içime attığım cümlelerim kabus olarak dikiliyor karşıma.
Kırıldığımda; kırmıyor, acıtmıyorum.
Çünkü dedim ya;
büyümüyor, köreliyorum.
