Yarım kalan hikayeler içinde can bulmaya çalışışımız..
Eski dostluklar, eski arkadaşlıklar, eski aşklar..
Eski şarkılar içinde eski neşemizi bulmaya çalışışımız..
Bilinçaltı öyle bir şeymiş ki eskiler arasında hep iyileri hatırlarmış. Peki ya hatırlamak için unutmak gerekmez mi? Tekrar hatırlayacak sevinecek hüzünleneceksek eğer neden unuttuk? Unutacaksak neden sevdik? Modası geçince, hevesimiz bitince vazgeçeceğimiz şeylere neden bağlandık?
Bir şarkıyı ilk çıktığı an neden beynimiz patlayana kadar yüksek sesle defalarca dinledik?
Bir fotoğrafa neden gecelerce sarılıp uyuduk?
Bir insana neden bağlandık? Hayat bağladık?
Taşın altına koymadan elimizi karanlığın içine doğan günü bekledik..
Belki bir söz tamamlayacak bizi..
Bir söz daha söylemek için illa ölmek mi gerekir?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder