LA VIDA

Dünya mı sesini daha iyi duyurmaya başladı? 

Yoksa ben mi etrafımdaki gürültü kalabalığından kurtulup dünyayı duymaya başladım? 

Rüzgarın seslenişi, 

martıların çığlıkları, 

ağaçların yapraklarıyla cilveleşme sesleri doluyor kulaklarıma. 

İzliyorum doğayı, 

mezarından başını uzatmış bir ceset gibi... 

Hayat devam ediyor bir yerlerde, insanlar sahilde kahve içiyor, parklarda çocuklar kahkahalarını paylaşıyor. 

Bir ben duymuyorum. 

Bir ben ölüyorum sessiz kabuğumun içinde. 

Herkesten habersiz biçare. 

Ben ölürken doğa ana yeniden doğuyor, her yerde. 

Belki de içimde. 

Ama ben ölüyorum doğa can bulurken içimde.

- - . . - .

 Sevdiğimiz bir kişiye, "beni ne kadar seviyorsun?" sorusunun karşılığında avcumuzu  göstersek ne kadar küçümser.. 

Halbuki o, küçücük avuçla ne kadar çok kişiyi ne kadar çok sevebiliyoruz.. 

Hayatımızın ona bağlı olması 

Bütünümüze kan pompalaması 

"Seni seviyorum" dediklerimizi sığdırdığımız yer

İlkokulda çizmeye çalıştığımız

Lisede oklarla harf yazdığımız 

Üniversitede içini doldurmaya çalıştığımız 

Kalbimiz aslında ne kadar küçük.. 

Görevleri ne kadar büyük.. 

Bir insan olsa 'ne yürekli' deriz

Bir cebir sorusu olsa 

Çok zor çözeriz

Bir müzik olsa zor  duyar

Bir resim olsa belki çizeriz

Halbuki o ne kadar da küçük.. 

Heyecanlanınca

Korkunca 

Panikleyince 

Mutlu olunca

Sevince

Aşık olunca 

Kendini kaybeden bir organ

Nasıl bu kadar küçük olabiliyor? 

Sıktığımız bir avcumuz sadece.. 

Kalbimiz.. 

Kalbimiz, sadece bir yumruk kadarken

O yumrukla nasıl bu kadar sevebiliyoruz?

İçine yüzlerce insanı nasıl alıyoruz? 

Ya 

Da 

Aslında

Sevmiyor

Alamıyor

Kendimizi mi kandırıyoruz? 

Bir avuçta beş parmak varken

Avuç kadar bir kalpte 

Beşten fazla kişiyi 

Nasıl yaşatabiliyoruz?

Amerika'dan öğrendiğim bir şey var.

 

Amerika’dan ne mi öğrendim? Gecenin bi' körü işten gelip sabahın bir körü işe gitmeyi. Hani 9-10’da uyanmak ölüm gibi gelir ya insana, 9 10 geç gelmeye başladı bana sabah 4’te işe gitmeye başladıktan sonra… Amerika’dan öğrendiğim bir şey var. Yıldız haritası gökyüzünde çok güzel duruyormuş. Güldüğünde her şey düzelebiliyormuş. Selam vermek istemediğin insanlara bir gün mutlaka işin düşüyormuş. Amerika’dan Amerikalılardan öğrendiğim bir şey var, ne olursa olsun gülmek gerekiyormuş. Yanında mutsuz olduğun insanlardan kaçman gerekiyormuş.

Amerika’dan öğrendiğim bir şey var. Mesela erken kalkmak istemediğim bayram sabahlarının, bayramlaşmanın önemi. Mesela annemin her gideceğim yere vardığımda “vardım” mesajı isteme sebebi. Arkadaşlarımın “hadi görüntülü konuşalım” deme sebepleri. Bunların hepsinin bir anlamı var. İçimde bitmek bilmeyen umudun bir anlamı var. Uyandığımız her sabahın, tanıştığımız her insanın, gördüğümüz her yerin bir anlamı var.

Mesela 23 yaşında burada iki elimi bırakıp bisiklet sürmeyi öğrendim ben. Gece karanlıkta yıldızların ışığıyla yolumu bulmayı öğrendim. Ne olursa olsun bir kez daha kimseye değil, sadece kendime güvenmem gerektiğini yine burada öğrendim. Kim sana ne kadar yakın olursa olsun kıskançlığın, hasetliğin hiç bitmediğini öğrendim. Kime ne kadar değer verirsen ver, insanların gözünde hiç değişmediğini hep aynı kaldığını, birçok doğrunun hiçbir şeyi, tek bir yanlışın ise her şeyi değiştirdiğini yine burada öğrendim. Lisede edebiyat hocamın dediği söz aklıma geliyor;
Senin ne anlatmak istediğin değil, insanların senden ne anladığıdır önemli olan.