Amerika'dan öğrendiğim bir şey var.

 

Amerika’dan ne mi öğrendim? Gecenin bi' körü işten gelip sabahın bir körü işe gitmeyi. Hani 9-10’da uyanmak ölüm gibi gelir ya insana, 9 10 geç gelmeye başladı bana sabah 4’te işe gitmeye başladıktan sonra… Amerika’dan öğrendiğim bir şey var. Yıldız haritası gökyüzünde çok güzel duruyormuş. Güldüğünde her şey düzelebiliyormuş. Selam vermek istemediğin insanlara bir gün mutlaka işin düşüyormuş. Amerika’dan Amerikalılardan öğrendiğim bir şey var, ne olursa olsun gülmek gerekiyormuş. Yanında mutsuz olduğun insanlardan kaçman gerekiyormuş.

Amerika’dan öğrendiğim bir şey var. Mesela erken kalkmak istemediğim bayram sabahlarının, bayramlaşmanın önemi. Mesela annemin her gideceğim yere vardığımda “vardım” mesajı isteme sebebi. Arkadaşlarımın “hadi görüntülü konuşalım” deme sebepleri. Bunların hepsinin bir anlamı var. İçimde bitmek bilmeyen umudun bir anlamı var. Uyandığımız her sabahın, tanıştığımız her insanın, gördüğümüz her yerin bir anlamı var.

Mesela 23 yaşında burada iki elimi bırakıp bisiklet sürmeyi öğrendim ben. Gece karanlıkta yıldızların ışığıyla yolumu bulmayı öğrendim. Ne olursa olsun bir kez daha kimseye değil, sadece kendime güvenmem gerektiğini yine burada öğrendim. Kim sana ne kadar yakın olursa olsun kıskançlığın, hasetliğin hiç bitmediğini öğrendim. Kime ne kadar değer verirsen ver, insanların gözünde hiç değişmediğini hep aynı kaldığını, birçok doğrunun hiçbir şeyi, tek bir yanlışın ise her şeyi değiştirdiğini yine burada öğrendim. Lisede edebiyat hocamın dediği söz aklıma geliyor;
Senin ne anlatmak istediğin değil, insanların senden ne anladığıdır önemli olan.