O Gün Bugün ~

Hayat; sonsuz sandığımız bir gündür. Ama değildir. Sonsuza dek yaşayacakmış gibi dertlenip her an ölecekmiş gibi eğlendiğimiz tek bir gündür.
Sevdiğimize sevdiğimizi söylemek,
Ağzımız kulaklarımıza değecek gibi gülmek için tek bir günümüz var.
Annemize doya doya sarılmak.
Yağmurda ıslanmak için bir dakikamız var.
Bütün şarkıları dinlemek için,
Bütün güzel filmleri görmek için saniyelerimiz var.
Mutlu olmak için sadece bir kaç salise..
Gülümseyin efendiler.
Gülümsemek için başka bir anınız yok.
Hayat müşterek..
Bir gün gülmek için güzel dişlerimiz olmayabilir.
Sebepsiz yere kahkahalar atarak şarkılar söyleyin.
Hayat bir gün.

KADINLARIN SÜPER GÜCE İHTİYACI YOKTUR.

Konuşma,
Bağırma,
Gülme,
Giyme,
Yapma,
Etme,
Kız kısmı,
Hanım hanımcık,
Elinin hamuru,
Evinin kadını,
Çocuklarının anası,
Sözünün eri,
Evinin direği,
Erkek dediğin,
Adam gibi adam.
Peki ya bundan sana ne?
Neden sürekli bir ayrım, neden sürekli bir kalıp?
Ben kadınım. Okurum da. İşime de giderim. Çocuk da yaparım.
Ben kadınım, hamurumu da açar, musluğumu tamir de ederim.
Ben kadınım, şortumu da giyerim. Duamı da ederim.
Ben kadınım, ciddi de olurum, gülmeyi de bilirim.
Ben kadınım, severim de, yerin dibine sokarım da.
Ben kadınım, ısıtırım da dondururum da.
Ben kadınım, elimin değdiği yerde çiçekler açar. Geçtiğim sokaklar gül bahçesi olur.
Ben kadınım tuz olurum. İster yarana acı olurum, ister aşına tat olurum.