Bir kız doğar… Ailesinde kimseyi mutlu etmez. Ablayı mutlu etmez çünkü artık kıyafetleri paylaşılacaktır. Çok beğenip aldığı kazak, kardeş isterse ona kalacaktır. Abiyi mutlu etmez, O’na göz kulak olmak zorundadır.  Kahvehaneye gittiğinde atılan laflara karşılık yumruklarını konuşturacaktır. Anneyi mutlu etmez çünkü babayı mutlu etmemiştir.  ‘Kızınız olacak’ lafını duyan babanın davranışları değişir. Artık bel arkasına yastık koymaz.  Babayı mutlu etmez çünkü doğan erkek değil, kızdır. Soyadını devam ettirecek kişi sayısı artmamıştır. O artık iki kız babasıdır.

İtile kakıla büyür kızımız. Hiçbir zaman istediği olmaz. İstediğini giyemez, istediğini yiyemez. Aile dediği zoraki devlet ne derse onu yapar. Çamaşır yıka, bulaşık yıka, dışarı çıkma, okuma, oya öğren, nakış yap.  Bütün erkekleri babası gibi bilir. Feminist olur. Dayak yer kimse kendisine sahip çıkmaz,  sevmediği devlet yüzünden anarşist olur. İnandığı Tanrı’ya dua eder, eder, eder.  Bir türlü kabul olmayan dualar yüzünden ateist olur.

Kız büyür serpilir… Artık bir yetişkindir. Ama hala söz sahibi değildir. Velhasıl kelam kızımız âşık olur. Erkeklere olan düşünceleri değişir. Feminizm biter. Sevdiği, desteklediği, oy verdiği parti iktidara gelir, anarşizm biter.  Sevdiği kişinin de O’nu sevmesini ister.  Duası kabul olur. Ateizm biter. 

Babası O’nu sevdiğiyle evlendirmez. Her gece beraber içtiği arkadaşının oğluyla evlendirir. Feminizm yeniden doğar. Evde yemek yapacak ekmeği kalmaz.  Yardım istediği devletten karşılık alamayınca devlete isyanla beraber anarşizm dirilir. Hastalanır… Bunu hak etmemiştir.  Küfürler eşliğinde ateizmin külleri yeniden alev alır.

Bütün bilinmez yönleriyle her kadın biraz ateist, azıcık anarşist, bütün benliğiyle feministtir aslında.