LA VIDA

Dünya mı sesini daha iyi duyurmaya başladı? 

Yoksa ben mi etrafımdaki gürültü kalabalığından kurtulup dünyayı duymaya başladım? 

Rüzgarın seslenişi, 

martıların çığlıkları, 

ağaçların yapraklarıyla cilveleşme sesleri doluyor kulaklarıma. 

İzliyorum doğayı, 

mezarından başını uzatmış bir ceset gibi... 

Hayat devam ediyor bir yerlerde, insanlar sahilde kahve içiyor, parklarda çocuklar kahkahalarını paylaşıyor. 

Bir ben duymuyorum. 

Bir ben ölüyorum sessiz kabuğumun içinde. 

Herkesten habersiz biçare. 

Ben ölürken doğa ana yeniden doğuyor, her yerde. 

Belki de içimde. 

Ama ben ölüyorum doğa can bulurken içimde.