LA VIDA

Dünya mı sesini daha iyi duyurmaya başladı? 

Yoksa ben mi etrafımdaki gürültü kalabalığından kurtulup dünyayı duymaya başladım? 

Rüzgarın seslenişi, 

martıların çığlıkları, 

ağaçların yapraklarıyla cilveleşme sesleri doluyor kulaklarıma. 

İzliyorum doğayı, 

mezarından başını uzatmış bir ceset gibi... 

Hayat devam ediyor bir yerlerde, insanlar sahilde kahve içiyor, parklarda çocuklar kahkahalarını paylaşıyor. 

Bir ben duymuyorum. 

Bir ben ölüyorum sessiz kabuğumun içinde. 

Herkesten habersiz biçare. 

Ben ölürken doğa ana yeniden doğuyor, her yerde. 

Belki de içimde. 

Ama ben ölüyorum doğa can bulurken içimde.

- - . . - .

 Sevdiğimiz bir kişiye, "beni ne kadar seviyorsun?" sorusunun karşılığında avcumuzu  göstersek ne kadar küçümser.. 

Halbuki o, küçücük avuçla ne kadar çok kişiyi ne kadar çok sevebiliyoruz.. 

Hayatımızın ona bağlı olması 

Bütünümüze kan pompalaması 

"Seni seviyorum" dediklerimizi sığdırdığımız yer

İlkokulda çizmeye çalıştığımız

Lisede oklarla harf yazdığımız 

Üniversitede içini doldurmaya çalıştığımız 

Kalbimiz aslında ne kadar küçük.. 

Görevleri ne kadar büyük.. 

Bir insan olsa 'ne yürekli' deriz

Bir cebir sorusu olsa 

Çok zor çözeriz

Bir müzik olsa zor  duyar

Bir resim olsa belki çizeriz

Halbuki o ne kadar da küçük.. 

Heyecanlanınca

Korkunca 

Panikleyince 

Mutlu olunca

Sevince

Aşık olunca 

Kendini kaybeden bir organ

Nasıl bu kadar küçük olabiliyor? 

Sıktığımız bir avcumuz sadece.. 

Kalbimiz.. 

Kalbimiz, sadece bir yumruk kadarken

O yumrukla nasıl bu kadar sevebiliyoruz?

İçine yüzlerce insanı nasıl alıyoruz? 

Ya 

Da 

Aslında

Sevmiyor

Alamıyor

Kendimizi mi kandırıyoruz? 

Bir avuçta beş parmak varken

Avuç kadar bir kalpte 

Beşten fazla kişiyi 

Nasıl yaşatabiliyoruz?